Aklın %100 kemal noktasında olduğunu farz edelim. bu durumda vehim sıfırdır. akıldaki her boşluk vehim tarafından doldurulur.
vehim, olmayan bir şeyin var olduğunu kabul etmektir. kişi aklındaki kusur kadar ilüzyonlarla dolu bir dünya kurgusu içinde yaşar. akıl terakki ettikçe bu ilüzyonlardan kademe kademe kurtuluş gerçekleşir.
