Tüm şerlerin menbaı düşük seviyeli bilinçtir.
tüm hayırların başı da yüksek şuur mertebelerine ermektir.
tövbenin aslı dahi yüksek şuur mertebelerine ermekten ibarettir.
bir kimse herhangi bir günahtan haz almayı sürdürüyorsa ve o günah ona çekici gelmesine rağmen kendini tutuyorsa, istediği kadar diliyle tövbe etsin, yansın yakılsın; gerçekte tövbe etmiş değildir.
bununla beraber herkes istiğfar ederek yani “estağfirullah” çekerek ruhuna yüklediği negatif kayıtları silmeye devam etmelidir. tövbe etmek bataklığı kurutmak mesabesinde iken, istiğfar etmek sivrisinekleri öldürmek kabilindendir.
tövbenin hakikati, bir kimsenin o günahı işlemeye tenezzül etmeyecek olgunluğa ulaşması demektir.
örnek: önceden pc oyunlarına bayılır ve çok büyük haz alırdım. bu aralar bir iki oyun açıp kendimi deniyorum ama o eski zevkimi bulamıyorum. hatta hiç tat aldığımı söyleyemeyeceğim. yani bu benim artık pc oyunlarına tövbe ettiğim anlamına geliyor. şuur seviyesi olarak o noktaya geldiğimi gösteriyor. diğer iptilalar da aynen bunun gibidir. çocuk büyüyüp olgunlaştıkça, oyunlardan(günah=nefsin oyunları, oyuncakları) zevk alamaz hale geliyor. dolayısıyla terk ediyor.
