İlkokullarda Zorunlu Olması İstenen Dersler
Kemalizmin kurbanları yine toplanmış ve büyük bir huruç harekâtı gerçekleştirmişler ve her sorunun çözümünü eğitime bağlamışlar.
oysa iktisadi altyapıdan kopuk bir eğitimin hükmü yoktur. o yolun sonu günümüzdeki gibi dejenere olmuş bir eğitim camiasına çıkar. türkiye’deki akademisyenlerin hallerine vâkıf olanlar, ne demek istediğimi gayet iyi anlayacaklardır.
mesele eğitim değil sanayileşmedir. işte o sanayinin eleman ihtiyacıdır ki, eğitim denen sürecin hakikatini oluşturur. yalnız dikkat edelim, soyut ve hedefsiz bir eğitimden bahsetmiyoruz burada. bir işletmenin, tesisin üretim yapabilmesi için ona kalifiye personel temininden bahsediyoruz.
bizim ihtiyacımız olan, kobilerin kontrolünde olacak meslek liseleri ve holdinglerin kontrolündeki üniversitelerdir. böylece direkt üretime dönük eleman, gerekli olduğu sayıda yetiştirilecektir. hayatla ilgisi olmayan, üretimde karşılığı olmayan gereksiz bölümler de en baştan açılamayacaktır. zira hiçbir sanayi tesisi kendine lazım olmayan elemanı yetiştirmeye çalışmaz veya gerekenden fazlasını da yetiştirmez.
yine terbiyeli modern kent insanı sanayileşme ve onun getirdiği toplumsal dönüşüm ile ortaya çıkar. siz istediğiniz kadar insanlara soyut bir eğitim verin. yaşadığı hayat eğer o eğitimin karşılığı değilse, hepsi aklından ve kalbinden silinip gidecektir. yarı sanayileşmiş, lümpen bir topluma salacağınız en eğitimli insan bile kısa sürede dönüşecektir; çünkü buna mecburdur. kurtların ve çakalların arasında onlar gibi olmadan hayatta kalabilmek mümkün değildir.
yegane çözüm, ne yapıp edip tam bir sanayi toplumu haline gelmeyi başarabilmektir. eğer türkiye’nin ihracatını 500 milyar dolara çıkarabilseydik, başka hiçbir şey yapmadan, şikayet ettiğimiz sorunların çoğunun kendiliğinden yok olup gittiğini görecektik. 500 milyar dolar ihracat yapan bir toplumun insanları kendiliğinden medeni olurlar. ayrıca bir şey yapmaya gerek kalmaz. insan bilincini yaşadığı hayat biçimlendirir.
soyut bir eğitim hiçtir!
sanayileşme her şeydir!
