Bin defa çözdüğüm, cevabını kendi içimde verdiğim halde, binbirinci kez karşıma hiç çözülmemiş olarak çıkan soru.
çözdükçe daha da bilinmez hale gelen, çetrefilleşen, yaklaştıkça uzaklaşan sır.
bazen kendimi, elime koluma ve çevreme şaşkınlık içinde bakarken ve muazzam bir hayret içinde “ben kimim, burası neresi, neler oluyor, bütün bunlar ne?” diye sorarken buluyorum. o anda her şey benim için bir hayret mevzuu; masa, sandalye ve bir bardak bile…
aslında hayatımız alışkanlık, kanıksama ve klişelerden ibaret. sürekli fizik bedenimizin bitip tükenmek bilmeyen ihtiyaçlarını karşılamak için koştururken, şuurumuz derin bir gaflete dalıyor.
şu hayvan bedenimiz; ruhumuzun bineği yok mu? işte bizi mahfeden o.
ben kimim
diye sordu
ve durdu,
ürkek bakışlarla
etrafını süzdü.
yüzdü yüzdü
kuyruğuna geldi,
ferhat misali
dağları deldi,
ve durup
yine sordu,
ben kimim?
soru değildi
sinede bir kordu,
durdu durdu
yine vurdu,
olmaz olsun
böyle sorgu
