Şimdi bir insan düşünün, Allah’a peygambere dine inanmıyor. hayatın bin türlü derdi tasası içinde bu adamın rahatlamak için alkol, uyuşturucu vs.’ye başvurmaktan başka bir çaresi kalır mı? bu maddelerin en hafifi bile uzun vadede insanı az veya çok zombileştirir. yol açtığı sağlık sorunlarına, maddi külfetlere, sair sıkıntılara değinmiyorum bile…
inanan insan ise büyük bir inayete mazhar olmuştur. bunaldığı anda nerede ve ne zaman olursa olsun ellerini açıp Allah’a iltica edebilir. gözyaşları içinde yardım dileyebilir ve duasının kabul edildiğini umar; Allah hakkında hüsnüzan eder.
şu iki şahıs arasındaki farkı ve inanan kimsenin avantajlı durumunu, en materyalist ve dine uzak olanlar bile takdir edecektir. evet, bu noktada inançlı kimse açık ara avantajlı durumdadır.
ancak olayın başka boyutları da var elbet. mesela, dua eden kimse marifet sahibi değilse ve ego limitlerinde hapdolmuşsa, kafasında hayali bir ilah uyduracak, onu allah diye etiketleyecek ve dualarını ona verdiği bir tür talep listesi gibi görecektir. kişi şuurunda olmasa da artık bu noktada o ilahı emre âmâde bir lamba cini gibi görme eğilimi içine girmiştir. hele de isteklerine bir türlü kavuşamamışsa ilahıyla küsüşme oyunlarına dahi girer. kimi zaman da inkar psikolojisine girdiği olur. “demek ki yok; olsaydı dualarıma cevap verirdi” der. bunlar amiyane tabirle ilaha trip atmaktır.
sonuç olarak, bunların ve benzeri sahnelerin tamamı egonun oyunlarıdır. dua edilmeli, duanın kabul edildiğine inanılmalı ve duanın sonunda “en hayırlısını sen bilirsin ya rab” diyerek işlerin iç yüzü allah’a havale edilmelidir. bu şekilde egonun oyunlarından kurtulmak mümkündür.
***
dua
allahümme salli ala seyyidina muhammedin ve ala ali seyyidina muhammed
ya rab beni ve beni duasından eksik etmeyenleri tüm dünya ve ahiret felaketlerinden muhafaza eyle.
dünyamızı ve ahiretimizi mâmur et
bizleri dünyada ve ahirette aziz kıl
tevbe-i nasuha muvaffak edip, iman ve islam üzere ruhumuzu kabzeyle.
allahümme salli ala seyyidina muhammedin ve ala ali seyyidina muhammed
amin.
