Nedense kimse yazmamış,
çav bella, “hoşçakal güzelim” demekmiş.
adam silahını kuşanıyor, azığını sırtlanıyor ve evden çıkarken karısına son bir bakış atıp “hoşçakal güzelim” diyor.
acılı bir sahne… neticede adam savaşmaya gidiyor ve bu gidişin dönüşü olmayabilir. gerçi benim açımdan sorun yok. bir komünist militanın kaybına üzülecek değilim; ama kadın açısından bakınca durum iç parçalayıcı. huyu kurusun ki, bir tasavvuf ehli empati yapmadan duramıyor işte.
