Nefis bir yönü itibariyle faredir. eşeğin aklı çayırda olduğu gibi fare de hep lokma peşindedir. yolları hep toprak altındadır. toprak ise süflî dünyadır. fare nefis, lokma bulmaya yarayan dünya aklına kulak verir, öteleri düşünen akl-ı selim’e değil!
nefsin fareye benzetilme sebeplerinden biri de onun hırsızlığıdır. kırk yıldır toplanan buğday ambarda yoksa, onca yıllık ibadetten hâsıl olması beklenen iç huzuru kayıpsa onu nefis çalmıştır.
“ey hak talibi can, önce ambara giren fareden kurtulma çaresini ara, ondan sonra buğday toplamaya çalış.”
mevlânâ hırsız fareye karşı aklı dikkatli bir kedi olarak görür.
(mesnevi’den)
