Gelir Arttıkça Mutluluğun Kaybolması
“Kalpler, ancak allah’ın zikri ile tatmin bulur”(rad 28)
insan niçin yalnızca allah’ı hatırlamakla ve hatırlar hale gelmekle tatmin ve huzur bulur? niçin başka hiçbir şey onun iç gerilimini artırmaktan başka işe yaramaz?
çünkü insan birbirine zıt unsurlardan terkip edilmiştir; bedeni itibariyle hayvandır ve beden adlı hayvani varlığın karşı konulamaz içgüdüleri vardır. insanı, bildiğimiz anlamda yiyen, içen, barınan, üreyen ve sürü hayatı yaşayan bir canlı konumuna indirger.
diğer yandan insanın biyolojik bedeninin paralelinde, onun gölgesi halinde bir de enerji bedeni yani nefsi vardır. bu bedenin yapısı cinlerinkine benzer. dolayısıyla ahlakı da onlarınki gibidir. insanı son derece şeytani yollara çeker.
insandaki ruh ise esasen melek cinsindendir ancak beden ve nefsin köleliğine düşüp onların hizmetkarı konumuna indiği için ondan da bir hayır umulamaz.
yapısı nedeniyle sürekli birbirine zıt istikametlere ve süfliyata çekilen bir varlığın huzur yüzü görmesi mümkün değildir bu nedenle. bir de bunun üstüne kendisi gibi huzursuz varlıklarla diyaloğu eklerseniz, durum çok daha vahim bir hal alır.
işte tüm bu çelişkiyi ortadan kaldıran ancak zikrin nurlarıdır. yoksa para pul bu noktada hiçbir işe yaramaz. para ile elde edilecek nimetler sadece geçici bir tatmin verirler; çünkü bu noktada beyin ödüllendirme mekanizmasını çalıştırır ve endorfin, serotonin, dopamin gibi salgıları üretir. ancak kısa bir müddet sonra vücut kendi standartına dönmek zorundadır. bu noktada bağımlılıkların kapısı açılır. zira kişi maddiyatla sürdüremediği serotonin, dopamin, endorfin üretimini değişik kimyasallar kullanarak devam ettirmeye çalışır ve battıkça batmaya başlar. kısacası maddiyattan mutluluk elde etmeyi bırakın, şerrinden canımızı kurtarsak şanslı sayılırız. standart ihtiyaçları karşılayacak kadar paramızın olması yeterlidir. paranın azı da çoğu da insanı bozar.
nur ise insanı tamamen başka bir seviyeye taşır. altbeynin titreşim frekansını yükselte yükselte en sonunda kişiyi hayvan seviyesinden alır, insanlık mertbesine ulaştırır. yine aynı nur, nefsi de dönüştürür ve şeytanlıktan onu kurtarıp, melekleştirir. bu arada ruh da tamamen yükselmiş ve aydınlanmış olur. artık kişi daha yaşarken cennet hayatına ermiştir.
