Kime güvenir, kime itimat edersen ona havale edilirsin.
sonuçta ne mi olur?
güvendiğin dağlara kar yağar. Allah’tan başkasına güvenmenin cezası kesinlikle bu şekilde gelir ve bir gün sana mutlaka “güvendiğim dağlara kar yağdı” dedirtir.
kendine güvenirsen, kendinle baş başa bırakılırsın.
evrensel düzen bu şekilde işler.
iyisi mi sen sen ol, kendin gibi bir yaratılmışa güvenme, ona bel bağlama.
tasavvuf büyükleri, “kendi gibi bir yaratılmışa güvenen, mel’undur” demiştir.
yalnızca Allah’a güven ve O’na dayan. ancak şunu da unutma Allah sana imdat ettiğinde, bunu sebepler perdesi ardından yapar ve yine senin yardımına bir kul veya olayla yetişir.
bu durumda senin yardımına gelen kula teşekkür et; ama kalbinden yalnızca allah’a şükret. kalbinden allah’a şükretmezsen, sebepleri put edinmiş olursun. diğer yandan, sakın ola ki, kula teşekkür etmeyi de unutma; zira kula teşekkür etmeyen, allah’a şükretmiş sayılmaz.
