Aslında çok derin bir felsefi problemin çözümünü gerektirir.
hayatını boşa geçirmemek için ne yapmak lazım?
mesela materyalist bir dünya görüşünü benimsiyorsanız, ne yaptığınızın bir önemi kalmaz. hayatı boşa geçirip geçirmediğinizin de bir önemi kalmaz. atomu da parçalasanız, ömrünüzü alışveriş yaparak da geçirseniz hepsi birdir. 100-150 yıl sonra, tüm tanıdıklarınızla beraber geride hiç iz bırakmadan yok olmuş olacaksınız.
bu noktada ego, “ama faydalı bir şeyler yaparsam, geride beni anmaya devam ederler. anılmak da bir tür var olmaktır” şeklinde bir iddia da bulunacaktır. elbette tamamen boş ve mevhum bir iddiadır bu; yalnızca zan üzerine kurulmuştur. bilincinde olmadıktan sonra sabah akşam beni ansalar hatta kutsasalar ne olur ki? külliyen boş bir zan…
hâlâ mı tatmin olmadın?
dünya bir gün güneş tarafından yutulacak. tek bir bakteri bile kalmayacak hayatta. tüm insanlık ardında hiç iz bırakmadan imha olmuş olacak. yokluğun ebedi sessizliği…tabi sen bu aşamada, “ama o zamana kadar uzay yolculuklarına çıkmış, başka yaşanabilir gezegenler bulmuş oluruz” diyeceksin. bunlar da bilimperestlerin fantazileri işte. sana yalandan bir ebediyet vehmettirmeye çalışıyor. deccalın yalancı cenneti o.
kısacası materyalist bir görüşte olana çıkış yoktur. onun hayatının da, yaptığı hiçbir işin de bir anlamı yoktur. ebedi bir yokluk tüm anlamları siler atar çünkü. akıl böyle söyler ama o mutlaka kendini kandırmanın bir yolunu bulacaktır. kendi kendine bir şeyler uydurup, ona inanmayı seçecektir.
bize gelince…
biz dünyayı kainatın en düşük titreşimli bodrum katı olarak görüyoruz. bizler buraya iman ve marifetullah tahsili için yani allah’ı bilmek ve tanımak için gönderildik. zira dünya en yoğun boyut olduğu için diyalektiğin(zıtların çatışması) en iyi işlediği yerdir. dünyada kötülük ve şer vardır. dolayısıyla şuur en çok burada kendini geliştirme imkanı bulur. kötülük ve şer olmasaydı şuur kendini geliştiremezdi.
biz alacağımızı alıp dünyadan ayrılacağız ve asıl yurdumuza döneceğiz ve ebediyen sevdiklerimizle beraber sonsuz mutluluk içinde yaşayacağız. bizler asıl gayemizi gözden kaybetmemek ve o doğrultuda çalışmak şartıyla hiçbir şekilde hayatımızı boşa geçirmiş olmuyoruz. normal insanların yaptığı her şeyi yaparız. yeriz, içeriz, gezeriz, alışveriş yaparız…ama bilincimiz hep asıl gayeye kitlenmiş durumdadır.
böylece biz hayatı anlamlı ve dolu dolu yaşarız.hayatın her saniyesi bizim için değerlidir.
