Bütün özlemlerin müntehasında allah vardır.
kim neyi özler, kimi özler, bilsin bilmesin o özlem allah’adır.
özlem aynı zamanda ayrılıktan haber verir. özlem olması için ayrılık ve uzaklık şarttır. o halde eğer sende özlem duygusu varsa, sen uzaksın.
hakikat ehlinin zirve ismi imam-ı rabbani hazretleri şöyle der: “sen hiç kendine özlem ve şevk duyan birini gördün mü?”
bu söz size çok basit mi geldi?
o halde açalım:
bir şeyin veya kişinin kendinin kendine olan yakınlığından daha ileri bir yakınlık olamaz. kişinin kendine olan yakınlığı kusursuz ve tam olduğu için, kişinin kendi kendine özlem duyması imkansızdır. farzı muhal, arada sırada kişi kendi kendinden kıl kadar uzaklaşsa ve araya ayrılık girse idi, kendine karşı korkunç bir özlem duygusuna kapılacaktı.
bir şeyin veya kişinin kendinin kendine olan yakınlığından daha ileri bir yakınlık yoktur dedik. evet bu hüküm kendi seviyesinde doğru ve geçerlidir. ancak o seviyenin üstünde son bir hüküm daha kalmıştır. o da, allah’ın her şeye ve her insana olan yakınlığının, onların kendi kendilerine olan yakınlığından ileri olmasıdır.
