Türklerin Küfürbaz Olmasının Sebebi
Düşük şuur seviyesinin göstergesidir.
nefsin iki yüzü vardır; biri şehvet, diğeri gazaptır veya domuz ve köpek yüzleri deseniz de olur. bu sebeple terbiyeden geçmemiş kimse, nefsi itibariyle hemen hemen vahşi hayvan seviyesindedir. toplumdan aldığı tesir, en fazla dış yüzde arızi/yüzeysel bir kaplama oluşturur; ancak en ufak hadisede bu kaplama yırtılır ve altındaki hayvan ahlakı ortaya çıkar; diş göstermeler, hallenmeler vs…
işte küfür, kişinin içinde yatan hayvanın kendini ifade ediş biçimidir.
peki insanlar hiç mi küfür etmezler?
evet, insanlar küfür etmezler; ama yeri gelir emülasyon yapmak zorunda kalabilirler. mesela askerde “muhallebi çocuğu” damgası yememek ve başka lisandan anlamayan ve ancak bu dile saygı duyan canlılar arasında yaşamak zorunda kalmak gibi…
not: islami gelenekte domuz ve köpeğin necis/pis kabul edilmesinin de sebebi böylece anlaşılmıştır sanırım. “köpek bulunan eve melek girmez” sözünü de aynı minvalde değerlendirebiliriz; yani, hayvanî sıfatların galip olduğu kimsede, nurani ve melekî kuvveler açığa çıkmaz, demektir.
