Farz edelim ki, olağanüstü saydığımız bir hadise gerçekleşti. sonra bu hadise tekrarlanmaya başladı. ne olurdu? elbette ilk başta bize olağanüstü gelip ağzımızı hayretten açık bıraktıran o durum, kısa sürede kanıksanır ve artık hiçbir şaşırtıcılığı kalmazdı. ondan sonra insanlar şaşırmak yerine duruma ya kayıtsız kalırlar ya da esneyerek izlerlerdi.
peki şu anda algımıza giren her bir olay, her bir durum, her bir varlık için de aynı durum geçerli olamaz mı? yani aslında onların her biri birer olağanüstülük ama artık biz kanıksadığımız ve ülfet peydâ ettiğimiz için bize sıradan gözüküyorlar…
evet kanaatimce durum tam olarak budur. hepimiz her an mucizelere şahit oluyoruz. kuşlar, çiçekler, bulutlar, kedi vs…her biri birer mucize aslında; ama bizim hassasiyetimiz köreldiği için artık bunları görmüyoruz. mesela 2-3 yaşındaki bir çocuğu düşünün. sokakta bir kedi görünce nasıl da sevinir, çoşar, çıldırır. niye böyle yapıyor o çocuk? çünkü henüz bizim gibi nasırlaşmadı duyguları; o mucizeye şahit oluyor.
