Bu evrensel yasayı bilirsek, sayısız safsatadan kendimizi kurtarabiliriz.
kişi kalbinin(altbeyninin) açıklığı kadar evreni ve hakikatleri görür ve sezer.
zekasının(üstbeyninin, korteksin) gelişmişliği ölçüsünde de sezdiklerini söze, kelam kalıbına ve mantığa döker. mesela okuma yazma bilmeyen bir çoban bile şartlarını yerine getirirse evliya olabilir ve evreni tüm hakikatiyle görebilir; ancak eğitimsiz olduğu için gördüklerini anlatamaz.
her insanın kalbinin(altbeyninin) açıklığı değişik derecelerdedir. dolayısıyla evren algısı da değişik derecelerde olur.
kalbi bozuk ve çürük olan kişinin evreni dosdoğru görebilmesi mümkün değildir. çarpık bir aynada elbette çarpık bir görüntü oluşur. zekasının gelişmişliği ölçüsünde de o görüntüyü söze ve yazıya döker. ancak ortaya koyduğu ilim de tıpkı kalbi gibi bozuk ve çürüktür. bu ilimleri kâle alıp da cevap vermenin mümkünatı yoktur; çünkü “manasız sualin manasız cevabı olmaz” buyurmuşlardır tasavvuf büyükleri.
adamın biri çıkmış, “insanı annunaki denen uzaylılar yarattı” diyor. dünyadaki altın madenlerinde çalıştırmak için maymunlara genetik müdahale yapmışlarmış meğerse. ne diyelim şimdi biz buna? haliyle ben de bu tiplere söyleyebileceğim tek sözü söyleyip çekildim: peki o annunnaki dediklerini kim yaratmış?
şunu size kesin olarak beyan edebiliyorum: “önce inanır sonra biliriz”. herhangi bir inanç taşımayan bilinç, sonsuz bir olasılık bulutunda kaybolmuş durumdadır(burası henüz yaratımın olmadığı mertebedir). inanç ile olasılık bulutu çöker ve somut bir dünya oluşur. neye inanıyorsak ona göre bir dünya kurulur. zeka ondan sonra işlemeye başlar.
kim neye inanıyorsa kendine ona göre deliller bulur buluşturur. daha doğrusu, kendi kurduğu dünyasında o deliller kendiliğinden karşısına çıkar. minareyi çalan dahi minaresi için bir kılıf bulacaktır; emin olabilirsiniz. o yüzden savaş inançlar arasındadır. son tahlilde delil melil hikayedir.
leküm diniküm veliye din
sizin dininiz size, benim dinim banadır.
