Günlerden bir gün kabuğu kırıldı yumurtanın
albatros yavrusu şaşkın bakakaldı etrafına.
biz yuva diye bu daracık yeri bellerdik
meğer asıl alem buraymış dedi yavru albatros.
a kabuğumu kıran! dedi,
sen ne iyi ne güzel ne pak bir efendiymişsin.
sen olmasan yumurtayı alem bilip,
binlerce nasipsiz gibi sofralara meze olacaktım.
şimdi kanadımı gördüm de uçmayı özler oldum.
meğer ben uçmak için yaratılmışım
o daracık hapiste doğmadan ölecektim.
gel zaman git zaman büyüdü yavru,
ama bir türlü uçamıyordu.
kanatlarım var benim de, neden uçamıyorum?
madem uçamayacaktım neden kabuğum kırıldı?
neden bu kanatlar var bende?
halbuki kanatları uçacak kadar büyümemişti daha,
tembel tembel duruyordu yuvasında.
kanatlarını açıp çırpmak antrenman yapmak zor geliyordu,
altım uçurum ya düşersem? diyordu,
nerdeyse düşman olmuştu kabuğunu kırana.
bana bu alemi gösterdin ama,
uçmadan ne anlamı var bu alemin?
yuvada canı çok sıkılınca,
papağanları fark etti.
ne güzel renkleri var bunların,
sarı kırmızı mavi yeşil, rengarenk bunların kanatları,
onlar da kuş ama uçmuyorlar okyanuslara,
ben albatrosum da ne oluyor,
okyanuslar çok uzak bana,
hem güzeller hem akıllılar,
hem de konuşuyorlar bilge bilge.
gel zaman git zaman,
bembeyaz nur rengi kanatlarını beğenmez oldu,
sesi de çirkindi papağanlarınki gibi farklı değildi.
artık tüm derdi papağana benzemekti,
uçma okyanusa açılma derdi de yoktu,
renklilerdi konuşmaları güzeldi.
önce onların kopmuş tüylerini topladı,
tüylerinin arasına takıştırdı,
alacalı bulacalı komik bir hal aldı.
ama umurunda bile değildi,
sonra onların seslerini taklit etti,
ben artık albatros değilim diyordu,
beyaz da renk mi, bizimkisi de ses mi?
tamam milyonlarca yumurtadan biri değilim artık,
farklıyım, ama bu beyazlıktan sıkıldım
rengarenk olmam lazım benim de,
okyanusta kaybolmak zaten bir hayal,
kaç albatros açılabiliyor okyanusa?
hayal olmasa uçardım ben de çoktan.
ve böylece papağan taklidi yapan,
bir garip albatros oldu bizim yavru,
uçmaktan ümit kesmiş,
yumurtalardan tiksinen,
papağanlıktan teselli arayan…
not: şiir bir arkadaşıma ait olup, üslup üzerindeki mesnevi etkisi açıkça belli oluyor. işte görüyorsunuz! yalnızca mesnevi’nin bile özümsenmesi nasıl açılımlara yol açıyor. bir de muhyiddin-i arabi ve imam-ı rabbani’nin eserlerine nüfuz etmekle nasıl bir sonuç elde ederiz, siz düşünün…
