Ebü’l-hasen-i şâzilî hazretleri buyurdu ki:
“ben bir seyahate çıkmıştım. seyahatim esnasında kendi kendime dedim ki:
“yâ rabbî! sana ne zaman şükreden bir kul olabilirim.”
o anda gaybtan bir ses geldi:
“bana şükür edici bir kul olabilmen için, yeryüzünde senden daha fazla nimet verilmiş bir kimsenin olmadığını düşünmelisin!”
bu sözleri işitince:
“yâ rabbi! kendimden daha fazla nimet verilmiş bir kulun olmadığını nasıl düşünebilirim? halbuki sen peygamberlere, âlimlere, padişahlara herkesten daha çok nimet verdin” dedim.
bu defa:
“eğer peygamberlere nimet verilmeseydi, sen doğru yolu bulamazdın. âlimler olmasaydı, dinden çıkıp küfre girerdin. padişahlar olmasaydı, evinde güven içinde rahat rahat oturabilir miydin? bunların hepsi sana ihsan ettiğim nimetlerden değil midir?” buyruldu.
