Kendimce istiğfarda ulaştığım bilinç noktasını izah etmeye çalışacağım. umarım okuyanlara faydalı olur. kafası karışacak veya anlamakta güçlük çekecek olan kimseler, kendi bildikleri gibi devam etsinler.
“varlığından büyük günah olmaz”
“kendinde olmak küfür, kendinden geçmek iman”
tasavvuf büyüklerine ait veciz sözlerdir bunlar. varlıktan veya kendinde olmaktan kasıt, birimsel benlik veya ego merkezli bir şuur formatında bulunmaktır. kendinden geçmek ise egodan geçmektir. oradaki “kendinden geçmek” lafzını bayılmak veya sarhoşluk gibi bir durum olarak almayalım.
ego ki saf şerdir, saf kötülüktür. en büyük günahtır. diğer günahlar ise bu en büyük günahın sızıntıları mesabesindedir. faraza hiçbir günah işlemeseydik bile, en büyük günah, günahların anası olan varlığımız yani egomuz yerli yerinde duruyor olacaktı.
günahlar, en büyük günahın sızıntılarıdır dedik, ya iyiliklerimiz hayırlarımız?
elbette onların kaynağı dahi egodur ve ego kendini güçlendirmeyen, tahkim etmeyen hiçbir işe cevaz vermez. bu nedenle iyilik, sevap, hayır adı altında yaptığımız her iş aslında günahtan bile daha beterdir. zira bizim hayır sandıklarımız aslında kamufle edilmiş günahlardır ve günahlardan çok daha tehlikelidirler.
işte biz “estağfirullah” deyip allah’tan bağışlanma dilerken önce egomuzu nazara alıyoruz, sonra ondan sâdır olan gerek iyi gerekse kötü tüm işlerimizden, hallerimizden af diliyoruz.
en son ilave ediyoruz: bir egonun af dilemesi günahından beter bir günahtır. saf kötü olandan iyi bir şey çıkması hiç mümkün müdür? onun af dilemesi dahi onun başka bir oyunu, başka bir hilesidir “diyoruz.
estağfirullah diyoruz ama aslında onu bile diyebilmekten aciz olduğumuzu anlıyoruz. işte bu anlamak estağfirullah’ın hakikatine bizi bir nebze yaklaştırıyor.
