Gerçeklik Boyutu

İnsanların ezici çoğunluğunda olanı olduğu gibi görme yeteneği yoktur.

pek az insan olayların üzerindeki yalanlardan dokunmuş perdeleri aşma ve alttaki gerçeklik düzlemine erişme ve olayları gerçek vechesi ile seyretme şerefine nail olabilmektedir. elbette bunun da dereceleri vardır. mutlak olarak gerçekliği seyretmek hiçbir insan için mümkün değildir. geri kalan kalabalıklar ise bin bir türlü algı oyunu ile üretilmiş sahte gerçeklik dünyasında yaşamaya ve kör dövüşüne devam etmektedirler. örnek: gırtlağına kadar güncel siyasete batmış ve parti kavgası yapan insanların istisnasız tamamı kördür ve yalanlar dünyasında ömürlerini heba ederler.

sanılanın aksine gerçeklik düzlemine erişebilmenin eğitimle, iyi okullar bitirmekle alakası yoktur. gerçeklik önce altbeyin(kalp) ile sezgi seviyesinde algılanır. gerçeği algılayabilen şahıs, eğer gerekli üstbeyin gelişmişliğine sahip ise, yani yeterli bilgi birikimine ve onu ifade edebilecek dil ve üslup olgunluğuna sahip ise, hissiyatını kelime kalıplarına dökebilecektir. aksi takdirde o algısı sezgi seviyesinde kalacak, sahibine doğru yolu gösterecek, ama böyle bir şahıs için başkalarına faydalı olma yolu kapalı kalacaktır.

bu nedenle “dağdaki çoban ile benim oyum bir mi?” sözü derin bir cehalet, hatta cehalet kaynaklı zavallı bir kibir içermektedir. gerçeklik düzlemine erişme konusunda insanlar eşittir. bu noktada dağdaki çoban ile profesör arasında fark yoktur. zira altbeyin açıklığı ve sezgi gücü eğitime bağlı değildir. hatta çoğu zaman eğitim, insanın doğallığını tahrip ederek onu daha beter sahte gerçeklik dünyasına hapsetmektedir. üstbeyni çok gelişmiş ama altbeyni ilkel kalmış bir profesörün hem kendine hem de çevresine tahribattan başka bir etkisi olmaz. kendi karanlığını ve hastalığını etrafına da bulaştırır.

tarihte ne kadar çığır açmış insan varsa, bunların hepsi altbeyin açıklığı fazla olan ve sezgi yoluyla gerçeklik düzlemine erişimi olan kimseler idi. elbette bunu ancak istidatları kadarıyla yapabilmişlerdi.