Ruh geliştirme sporunun çok benzeridir. insanlar genelde dinin ölçülerini ve ibadetleri bir tür tapınma ve ilahları memnun etme ritülleri olarak görme eğilimindeler. halbuki bu tür düşünceler yalnızca zandan ve vehimden ibarettir.
gerçekte ise ruh geliştirme sporunun tekniği ve esasları, peygamberler ve evliya tarafından evrensel aklın ışığında oluşturulmuşlardır. dolayısıyla bu yüksek teknikleri, tuhaf kutsallıklar atfetmeden, ekleme-çıkarma yapmadan, mümkünse bir antrenörün gözetiminde disiplinli olarak sonuç alana kadar çalışmamız icap eder.
düşünün! adam yıllardır vücud geliştirme çalışıyor ama kaslarda zerre gram gelişme yok. böyle bir durum ne kadar traji-komik olurdu değil mi? gelişme olmadı çünkü kurallar gelişigüzel, sistemsiz ve disiplinsiz uygulandı.
evet günümüzde ruh geliştirme sporunda(din) aynen böyle bir durum var. adam yıllarca çalışıyor ama sonuç sıfıra sıfır. uygulamalar kupkuru ritüeller olamktan öteye gidememişler. çünkü çalışma değil, ilkel tapınma güdüsü söz konusu.
ruh geliştirme sporu usulüne uygun olarak çalışıldığında olağanüstü sonuçlar elde edilir. ehlinin bildirdiğine göre: kainat dirilir ve adeta sizinle konuşmaya ve sırlarını size vermeye başlarmış. akılda, ahlakta, anlayışta fetihler vaki olurmuş. perdeler aralanırmış. melekleri, cinleri, şeytanları, manevi alemi görmek mümkün olurmuş…
