Bu piyango denen şey tümüyle bir sapkınlıktır.
adam sana hayal satıyor resmen.
ne var bunda?
halk, “büyük ikramiye bana çıksa, şöyle yaparım, böyle yaparım” diye bir kaç hafta hülyalara dalsın, diyebilirsiniz.
ancak kazın ayağı hiç de öyle değil maalesef.
genel bir kural olarak söyleyelim: sorunlarla yüzleşmek ve onları çözmek veya en azından çözmeye çalışmak yerine kaçma eğilimi geliştirmek, son derece zararlıdır. içki, uyuşturucu gibi kaçış kapıları veya insanı şöyle veya böyle hayallere hülyalara salan her şey bu minvalde değerlendirilmelidir. hatta dini siyasi ütopyalar bile böyledir.
komünistin sınıfsız toplum ütopyası veya bir müslümanın “ahirette görüşürüz” tepkisi akla ziyan tavırlardır. hele müslümanın yaptığı tam bir seri cinayettir. çünkü o imanın bir esasını hastalığa dönüştürmektedir. onun da zincirleme sonuçları olmaktadır.
gelecekten beklentiye girmek > şimdinin hakkını verememek > hayal kırıklığı ve başarısızlık… kısır bir döngüdür bu. nostalji de aynı kapsamda görülmelidir.
gelecek dediğimiz şey, “şimdi” adı verilen tuğlaların üst üste koyulması ile örülmektedir. boş bir hayal için “şimdi”nin hakkını verememek, geleceğimizi de mahfedecektir.
sonuç: hayatı olduğu gibi tüm sadeliğiyle kabul etmek lazım. “şimdi” elde edeceğimiz minicik bir başarı, hayallerde kral olmaktan fersah fersah üstün ve değerlidir.
