İlginç bir tevafuktur ki, dün gece benzer bir olay benim de başıma geldi.
aşağıda 18-20 yaşlarında birkaç genç, arabanın müziğini son ses açmışlar, arabesk yayını yapıyorlar.
önce sinirlendim ve kendi kendime söylendim; ama sonra hemen kendimi toparladım ve “ey nefsim! suçlu sensin, eğer sen iç alemimde yaygara yapmasaydın, ben de dış alemde böyle bir olayla karşı karşıya kalmazdım” dedim.
hemen abdest alıp, doksandokuzluk kalaşnikof’umu(tesbihimi) çıkarıp kıbleye karşı oturdum ve gözlerimi yumdum. yoğun bir şekilde nefsime ve şeytanıma karşı allah’ın zikri ile saldırıya geçtim. kısa süre sonra aşağıdaki tipler de çekip gittiler.
siz buna tesadüf diyecekseniz belki; ancak ben öyle görmüyorum. benim kanaatim odur ki, tüm dertlerin, tüm sıkıntıların kaynağı allah’tan uzaklıktır. yine bu nedenle de tüm sorunların çözümü, ancak yüzünü allah’a dönmekte ve ona yakınlık sağlamaya çalışmaktadır.
allah’tan uzaklığımız oranında başımız belaya girer ve çeşit çeşit zorluklar karşılaşırız; yakınlığımız oranında da işlerimiz rast gider ve her işimiz kolaylaşmaya başlar.
