Bilâl babam alman harbinden evvel, giresun’da iken bir rüya görüyor:
rüyâmda oldukça yaşlı; ama boya, pudra ve cilâ ile güzel görünen; kendini güzel gösteren bir kadın getirdiler. büyük bir mahkeme kurulmuş. kadını sanık olarak, hâkimin huzuruna çıkardılar.
hâkim:
– biz, senin boynuna mücevher takmıştık. bütün dünyayı ışıtsın, herkes o ışıktan istifade etsin, diye. şimdi o mücevher görünmüyor. sen, onu ne yaptın?
kadın:
– yuttum, dedi.
hâkim:
– o mücevher yutulur mu? sen yutasın diye mi boynuna takıldı. bütün dünyayı ışıtacaktı. herkes, onun ışığından istifade edecekti. doğru söyle ne yaptın? kadın yine:
– yuttum, dedi.
hâkim:
– şimdi, o mücevher nerde?
kadın:
– karnımda.
hâkim, bu kadını üç büyük doktora teslim etti. ameliyat edip mücevheri çıkartsınlar diye. üç doktor adını alıp ameliyat için götürürlerken, hâkimin yanındaki diğer bir hâkim:
– ya ameliyattan kalkamayıp da ölürse, der.
hâkim:
– ölse de kalsa da ne olursa olsun muhakkak ameliyat olacak. bu mücevher meydana çıkacak, dedi. uyandım.
biz “bu rüyânın tevili nedir?” diye sorduk. bilâl babam şöyle buyurdu:
– yaşlı olup, boyayla pudrayla genç görünen kadın dünyadır. boynuna takılan mücevher de dindir. din, şimdi dünyanın karnındadır. üç büyük doktor, üç büyük devlettir. bunların ameliyat yapmaları dünyadaki harptir. üç büyük devlet, harp edecek. bu dîn-i mübîni meydana çıkaracak.
bu rüyâyı bilâl babam, alman harbinden evvel görmüştü. bilâl babam; birinci doktor, alman harbiydi. almanlar çok harp etti. dünyaya çok ameliyat yaptı. mücevheri çıkartamadı. avrupa’dan bir bıçak attı, moskova’ya kadar, bilmem nerden bir bıçak attı, afrika’ya kadar. dünyayı ameliyat etti; yardı, yardı. bu dîn-i mübîni meydana çıkartamadı.
birinci doktor vazifesini bitirdi. şimdi iki doktor ameliyat yapacak. bunlar muhakkak yüzde yüz bu ameliyatta dîn-i mübîni meydana çıkartacak. bütün müminler de o mücevherden istifade edecek, diye buyurdu.
