Türklerdeki sır, artık genlerine kadar işlemiş olan otoriteye itaat etme refleksleri, liderlerine sadakat ve bağlılıklarıdır. dolayısıyla tarihten gelen bu özellikleri, onlara çatışma ve mücadele türü ortamlarda olağanüstü bir disiplin, organizasyon ve üstünlük sağlıyor.
hasımları türkler kadar yüksek bir organizasyon seviyesi tutturamayınca tabii olarak dezavantajlı duruma düşüyorlar. barbaros hayrettin paşa anılarında kuzey afrika araplarının tek tek çok cesur savaşçılar çıkartabildiğini ama iş topluca savaşma konusuna geldiğinde arapların bir türlü organize olamadıklarından yakınır. “böyle gelmiş böyle gider, yapacak bir şey yok” diye ilave eder.
türkler ise tam tersine, “baba” dedikleri barbaros’un peşinden ateşlere atılmaktan çekinmezler. bu tür vasıflar öyle ha deyince kazanılamazlar. işin çok gerilere giden tarihi, psikolojik ve sosyal arka planı vardır.
türklerin inandığı ve güvendiği “kut”lu bir liderleri olsun, iş tamamdır. günlük hayatta gariban görünen bir türk birden canavar kesilir ve derhal kendini “bütün yapı”ya entegre eder. yani bir nevi voltran’ı oluşturur.
barbaros hayrettin paşanın anılarını(gazavat-ı hayrettin paşa) aşağıdaki linkten pdf formatında indirebilirsiniz.
http://yadi.sk/d/lkt5xdjiepnpm
