Bize din diye ittirilen şeyin çer çöp yığını olmasıdır temel sebep.
“islam, yalnızca güzel ahlaktır” denmiş.
siz hiç güzel ahlakın timsali olmuş örnek müslümanlara denk geldiniz mi toplumda?
mesela genç imamlar niçin idealize edilmiyor?
kızlar niçin genç imamların peşinde koşmuyorlar?
halbuki bu adamlar beş vakit namazı cemaatle kılıyorlar. ömürleri namaz, oruç, din diyanet içinde geçiyor. islam diye sundukları anlayış sahici olsaydı önce kendileri ihya olurlardı değil mi?
kendisine bile faydası olmamış bir anlayışı insanlara sunuyor adamlar.
insanlar dille olmasa bile hâl lisanı ile ” ey imam! bana teklif ettiğin şeyin sana bir faydası olmamış ki, bana nasıl olsun!” demezler mi?
aynı mantık şu meşhur kuran’cılar için de geçerlidir. “her şey kuran’da var; kimseyi takmayalım, yalnızca kuran okuyalım, her şey tamamdır” diyen güruh… maalesef bu çarpık mantığın toplumda müşterisi çok çıkıyor.
ee…niye edebiyat yapıp duruyorsun o zaman? oku kuran’ı; ilimde, fikirde, ahlakta, anlayışta müstesna noktalara gel; ondan sonra karşımıza çık. yapabiliyor musun bunu? ne gezer…en son gördüğüm kuran’cı, fenerbahçe maçı muhabbeti yapıyordu.
peki nasıl iyi müslüman olunur?
aslında iyi müslüman olmak hem çok basit hem de çok zor.
iyi bir müslüman olabilmek için önce iyi bir müslüman buluyoruz. sonra ona çırak oluyoruz. zaman içinde çıraklıktan kalfalığa, oradan da ustalığa yükseliyoruz. hepsi bu.
“peki iyi bir müslümanı nereden bulacağız?” diye sorarsanız işte orası muamma. soyu tükendi bunların; artık tek tük kaldılar.
babamlar zamanında anlatılan bir fıkra varmış… iş ona döndü biraz…son derece etkili yeni bir pire ilacı sunulmuş piyasaya. kullanım talimatnamesine göre önce pireyi yakalıyor sonra da ilacı pirenin gözüne sıkıyormuşuz…öylesine etkiliymiş ilaç…
