Kendi kendine oldu. “kün/ol” emri Allah’tan ama, var olma kendindendir. bu nasıl oluyor diyenlere şöyle örnek vereyim; ben şu anda masamın üstünde bir mini bahçe hayal ediyorum. teşbihte hata olmasın bu bahçenin yaratıcısı benim. bu hayali bahçe benimle kaim. ben bu bahçeyi unutursam veya içindeki bir kısmı unutursam aynı anda o kısım yokluğa karışacaktır. ayet-el kürsi’de belirtildiği üzere Allah’ta asla uyuklama veya unutma olmadığı için kainatta her şey sabit, yerinde duruyor, yoksa unuttuğu şey anında kaybolur, hatırlayınca tekrar geri gelirdi.
hayalimde o bahçe nasıl şekilleniyor? tasavvufta hayalin etki ettiği boyuta alem-i misal deniliyor. alem-i misal bir tür latif unsurun kapladığı bir alemdir, o kadar ki, düşünce bile anında buranın latif/ince/sübtil maddesini şekle ve surete sokuyor tıpkı mıknatısın demir tozlarını hizaya sokması gibi. ben düşünmekle zihnimde belli manaları oluşturuyorum ve bu manalar alem-i misale bir nevi “kün/ol” emri mesabesinde…bu alemin latif unsuru, derhal emre itaat edip mana doğrultusunda surete bürünüyor ve vizyon oluşuyor. kainatın unsurları da aynı şekilde Allah’ın kün/ol” emrine karşı benzer tepkiyi veriyorlar. Allah alem…işte bu hakikat , fütuhi hikmet/kendinden zuhur hikmeti olarak biliniyor ilgililerince…
