Öğrencilik yıllarımın bir döneminde bu ekmekten yemişliğim vardır. bir arkadaşımla beraber fırına gidip çıkma ekmek sorardık. kimi zaman bayat ekmek, kimi zaman da taze ama şekli bozuk ekmekleri sembolik bir ücret mukabilinde alıp yurda dönerdik. taze şekli bozuk ekmek denk geldiği zaman sevinirdik.
çok gariban ve fakir dönemlerim oldu ama şimdi o günleri neşeyle yâd ediyorum. anlıyorum ki , bugün idrakına vardığım çok şeyleri o zorlu günlerin vesilesi ile elde etmişim.
çok gariptir ama “rahat” insanoğluna yaramıyor.
şartlar ne derece ağır olursa -isyan etmemek şartıyla- insan o denli fayda görüyor.
bugün bile dünya üzerime üzerime geldiğinde, beni köşeye sıkıştırdığında, evet üzülüyorum, sıkılıyorum ama gizliden gizliye de bir haz duyuyorum.
bir sır ki âşikâre,
avcı yenik şikâre.(şikar=av)
yalnız, yalnız sabırda
çaresizliğe çare..
