İnsan, kendisi gibi acizden bir şey isteyemez. yalnız cahil olduğu için ister. imanı
zayıf olduğu için bu yolu tutar. marifeti yoktur, yakin derecesine varmış imanı
yoktur. sabrı yok denecek kadar az olduğu için bu yola düşmüştür.
dilencilik huyunu bırakan insanda şu yüksek vasıflar mevcuttur:
allah’ın, kendi halini bildiğine inanır.
ilm-i ilahinin her şeyi kuşatmış olduğuna yakîni vardır.
her an iman yolunda ilerleme kaydeder.
yaratanını hiçbir zaman unutmaz, her an onu tefekkür etmekten hoşlanır.
işte bu hallerde o, kimseden bir şey istemeye ve rastgele herkese dert yanmaya
utanır.
ve daima huzurla:
– “beni benden daha iyi bilen var.” der, günlerini böyle bitirir…
(fütuh-ul gayb, abdülkadir geylani)
