Eğer tasavvufi kaynaklardan öğrenip takliden yazmamışsa, zamanın sırrını kendi içinde çözmüş olduğunu düşündüğüm şair.
bir hadiste şöyle buyrulur: “allah’ın sır hazinesi arş’ın altındadır ve anahtarı şairlerin dilindedir.”
ne içindeyim zamanın,
ne de büsbütün dışında;
yekpare, geniş bir anın
parçalanmaz akışında.
bir garip rüya rengiyle
uyuşmuş gibi her şekil,
rüzgarda uçan tüy bile
benim kadar hafif değil.
başım sükutu öğüten
uçsuz bucaksız değirmen;
içim muradına ermiş
abasız, postsuz bir derviş.
kökü bende bir sarmaşık
olmuş dünya sezmekteyim,
mavi, masmavi bir ışık
ortasında yüzmekteyim.
(ahmet hamdi tanpınar)
