İnsanların fena halde hayallerle, zanlarla kafasında uydurduğudur…
Peygamber, bir yaşantıya ermiş; büyük bir hakikate şahit olmuştu. sonra bu yaşantısını münasip bir lisanla insanlara anlattı. zaman içinde insanlar ondan duyduklarını akli kıyas yoluyla teksir ettiler ve yorumladılar. ortaya muazzam bir yorum dağı çıktı. artık bu yorum dağı hakikat önünde en büyük engel konumunda maalesef…
halbuki yaşantı yoluyla erilmiş bir gerçeği akli kıyaslarla çoklamak abestir. yapılması gereken şudur: madem peygamber bir hakikate şahit olmuş, eğer ben de ona uyarsam umulur ki, ben de şahit olurum. o gerçeklikten ben de tadarım…
Peygamber devrinde yaşıyorsan peygambere bizzat uyar tâbî olursun; başka devirlerde yaşıyorsan, O’nun asırlar üzerine düşmüş olan gölgeleri konumundaki insan-ı kâmil’lere uyar ve tâbî olursun. kural basittir: kim ki bir ustaya çırak olur, bir süre sonra ustadaki maharet çırağında da belirmeye başlar.
dikkat edin! bu söylenenler doğrudan pratiğe, uygulamaya dair işlerdir. felsefe yapmanın, kafa yormanın, edebiyat parçalamanın konuyla alakası yoktur. bu nedenle, filozof kılıklı tiplerin, entel züppelerin, ilahiyatçıların vs. laf ebeliğinden başka kârları olmaz.
onların “peygambere uyduk” sözlerine de itibar olunmaz. nasıl olsa peygamber ortada yok. nakilleri de evir çevir yorumla egona göre şekil ver…ego dipdiri kalsın…egoyu öldüren secde etmektir. secdeden kasıt insan-ı kâmil’e tâbî olmaktır. mesela dünya güneşe, elektron da protona karşı secde halindedir. komutanı karşısında hazırolda duran askerde secde halindedir…
Kuran’ın her asra bakan yüzü vardır. o yüzü açacak olan da insan-ı kâmil’dir. o yüzden insan-ı kâmil’den başkasının yaptığı yoruma itibar olunmaz.
Slm yazılarını severek okuyorum Allah sizden razı olsun