Şu makalemde, (bkz: #73072480) “devlet, insanın karanlık yüzünden ve çirkinliklerinden doğar bu sebeple en makbulü en küçük olanıdır.” demiştim. çok icmali(kapalı) bir ifade olduğu için pek anlaşılamadı; hatta çok değişik yanlış anlaşılmalara konu oldu. bu sebeple meseleyi bir misalle anlatmaya çalışacağım:
hatırlarsanız lost adlı dizide adaya düşen uçaktan sağ kurtulanlar arasında kısa süre içinde bir iktidar yapılanması söz konusu olmuştu. hayatta kalabilmeleri için organize olmaları gerekiyordu ve kısa süre içinde jack iktidarı ele aldı. onun etrafında ikinci dereceden liderler türedi ve diğer kazazedeleri yönetmeye başladılar.
buraya kadar her şey normal değil mi? şimdi mesele şu: kazazedelerden kimileri kendi egolarını ve bencilce ihtiyaçlarını öne çıkarıp diğerlerini umursamazsa ne olacak? işte o zaman oradaki toplumun selameti açısından bu şahsa yaptırım uygulanması gerekir. bu yaptırım yerine göre dışlanmaktan tutun da çok daha vahim noktalara kadar gidebilir. nitekim bu iktidar grubu, görülen lüzum üzerine elamanın birini ağaca bağlayıp işkence bile yapmışlardı.
iktidar işte budur; düzen bozucu unsurları güç kullanarak hizaya sokma yetkisidir. kimi zaman düzeni korumak için bazı insanlara ölüm cezası vermek dahi gerekebilir. dikkat edin böyle bir gücün doğmasına insandaki karanalık ve şer yönler sebebiyet vermiştir. eğer insanın böylesine çirkin bir yüzü olmasaydı, iktidar öylesine bir mutlak güce asla kavuşamazdı. en fazla, zayıf ve gevşek bir organizasyon olmak durumunda kalırdı.
yine aynı sebepten ötürü, bir toplumun genel seviyesi ne kadar düşükse orada iktidar o denli ceberut olur; zira düşük seviyeli insanları hizada tutabilmek için şiddetin dozajını artırmak zorunda kalır.
peki iktidar sahipleri, ele geçirdikler güçle yalnızca düzeni sağlamakla yetinmezlerse ne olacak? onu kötüye kullanırlarsa? güçlerini sınırsızca genişletmeye kalkarlarsa? işte istibdat, zorba yönetimler de böyle ortaya çıkyor ve insanların hayatını cehenneme çeviriyor.
istibdatı engellemenin en önemli hatta belki de tek yolu, gücü parçalı kılmaktır. yani güç tek bir iktidar odağında toplanmamalı ve toplumdaki çok değişik çıkar grupları arasında bölüşülmelidir.
serbest piyasa eknomisi bize bunu sağlıyor; ekonomik, dolayısıyla da onun doğurduğu siyasi güç pek çok ellere dağılıyor. merkezi iktidarı küçültme imkanı sunuyor bize. sosyalizm veya onun bir alt sürümü olan devletçilik ilkesi ise tam tersi bir etki ile ortaya canavarlaşmış bir devlet çıkartıyor ve artık orada tüm özgürlükler kısıtlanıyor; öyle bir ortamda insan kendini geliştiremiyor ve her açıdan güdük ve sığ kalıyor. geri kalmışlık kısır döngüsünde hapsoluyor o toplum.
işte bu yüzden sosyalizm dünya üzerinde düşünsel bir vebadır. kemalizm ise türkiye üzerindeki lanettir.
