Farkında değilsin ama aslında sen, yaşadığın asrın temel karakteristiklerini gösteriyorsun,
gene farkında değilsin ama, insanın şuurunu yaşadığı dönem ve şartlar belirler,
yani insan bir nevi zamanın elinde oyuncaktır,
zaman dadıdır, insan ise onun elinde bir çocuk.
sen, evet sen, diyorsun ki, “kaynağımız yalnız kuran olsun”
birileri de diyor ki, “yok öyle olmazı yanında şu da olsun”
ben de diyorum ki,
“anlayan sen değil misin?”
“kaynağın veya kaynakların ne olursa olsun, onu yorumlayıp uygulayacak olan sen değil misin?”
öyleyse geçiniz,
ben sana güvenmiyorum,
hatta kendime de güvenmiyorum.
yalnızca “insan-ı kâmile” güveniyorum. o varsa “islam” var, yoksa “yok”
eğer derseniz ki, ” hani kendine de güvenmiyordun, ama bu şekilde hüküm veren sensin”
o zaman derim ki, “demek insanın varabileceği son nokta burasıymış, kendi kendini iptal etmek imiş”
