Dinin bu şekilde kullanılmasını da doğru bulmuyorum. ama kendi “ben”ini, nesebini veya milletini diğerlerine üstün görmek pekte rahmani bir davranış olmasa gerek. şeytan konusunu biraz açalım;
üç tane şeytan vardır. ene, âdet ve tabiat olmak üzere…
ene: insan ene/ben dediği anda, varlığı parçalamış ve otomatikman “diğerleri” de demiş olur. böylelikle “ben” demekle, Allah’ın mülkünden bir parça koparmış ve kendine tahsis etmiş sonra da varlığın geri kalanını yağmalanmaya müsait hale getirmiştir. vahdet, teklik hakikati, güme gitmiştir.
âdet: tıpkı bir bilgisayarın formatlanması gibi toplum bizi doğuştan itibaren programlar ve belli başlı davranış ve duygu kalıplarını giydirir. pavlov’un köpekleri gibi şartlar. bu bizde derin bir gaflet ve otomat davranışlar oluşturur. hakikat önünde en büyük perdelerdendir. bu yüzden eski devirlerde bir kısım evliya toplumdan uzaklaşmış ve mağaralara kapanmıştır. son peygamber de buna dahildir.
tabiat: fizik bedenden gelen içgüdüler ve dürtülerin üzerimizdeki ağır baskısıdır. şuuru bu sapmadan kurtarmak ve arındırmak için “oruç” adlı amel ihdas edilmiştir.
işte sevgili okuyucular, şuur kendini bu üç şeytandan kurtarabilirse Allah’a erer. şu bizim meşhur iblis neci oluyor? derseniz, o bütün sapmaların sembol şahsiyetidir. mesela, naziler deyince aklımıza hitler’in gelmesi gibi.
