Bir arkadaşım dua konusunda ulaştığı idrake dair bir mesaj atmış:
ben başımdaki belalardan kurtulmak için çok ısrarlı dualar ediyordum. bu gitsin, şu gelsin, başka iş nasip olsun vs. bu süreçte dualarımın hiçbiri kabul olmadı, hatta bana düşmanlık yapanlar her geçen gün gücüne güç kattı.
bu yıllarca sürdü. en son çok fena bir halde idim. allah’a dedim ki, “allah’ım ben sana yıllarca dualar ettim, sana niyazda bulundum, ibadetler ettim, ama sen dualarıma hiç cevap vermedin, karşı taraf sana hiç dua etmezken, onları hep daha güçlü hale getirdin, beni ise hep zelil halde bıraktın”.
sonra fark ettim ki, benim bu yaptığım kulluk değilmiş. ben meğerse yıllarca dua ediyorum diye aslında allah’a isteklerimi dikte etmişim ve allah’ın bin bir hikmet içeren işlerine hiç teslim olmamışım. adeta allah’a, “allah’ım sen yanlış iş yapıyorsun, doğrusu bu, böyle böyle yap” diyormuşum manen.
aslında kulluk değil de firavunluk yapıyormuşum. ben öyle allah’ın hikmetli işlerini kötü ve uygunsuz görünce ve kendi isteğimi ısrarla dikte edince, allah bana zillet ve rezillik vermiş. kendi kendimi helak etmişim.
bu süreçte o kadar sıkıntı çektim ki, resmen cansız ölü gibi düşüp kaldım bir gün. üzüntüden yüzüm bile ağrıyordu…ertesi gün cuma idi. cuma günü aniden kendi halimi fark ettim. meğerse ne kadar yanlış iş yapıyormuşum.
eğer allah, o firavun nefsli halimle dualarımı kabul etseydi, ben azdıkça daha beter azardım. onun yerine rabbim bana görünüşte celali ile ama iç yüzde cemali ile muamele etti. elhamdülillah kendi halimi fark etmeyi de nasip etti.
