Kendinden Memnun Musun
Bir filozof “başkaları cehennemdir” demiş.
peki başkaları niçin var?
çünkü ben varım da o yüzden. ben varsam otomatikman başkaları da vardır. demek ki filozofun sözünün dahi özü, “ben cehennemdir”.
tasavvuf büyükleri de demiş ki, “beni kaldır aradan, görünsün yaradan”.
bu da cennet oluyor işte.
iki tane ben var, birisi ego dediğimiz yerel varlığa özgü ve sınırlı varlık algısı. yani “ben” dediğimde kastım eğer biyolojik beden ise “ben”i sınırlamış oluyorum. diğer biyolojik varlıklar artık umrumda olmuyor. onlara ne olursa olsun. ister ölsünler ister kalsınlar. isterse en ağır zulümlere uğrasınlar…empati yolundan gelen bir parça teessür yeterli gelmiyor. günün sonunda sadece bedene endeksli “ben”ime dönüyorum. sonuçta tilkinin dönüp dolaşıp geleceği yer kürkçü dükkanıdır.
ama “ben”i sadece beden ile sınırlamaz ve tüm varoluşa yayarsam, o zaman işin rengi değişiyor. ancak burada “dark side-karanlık yüz” dahi ortaya çıkıyor. eğer varoluşa yaydığım egom ise deccal oluyorum.(bu noktada herkes bir süreliğine de olsa deccala dönüşebilir. allah kimini kurtarır, kimini de kurtarmaz deccal olarak bırakır). egomu silip tüm varlıktaki mutlak “ben”i ortaya çıkarırsam, evliya oluyorum. bu noktadan sonra artık tüm mahlukat benim daha doğrusu o’nun organları gibi oluyor. onlara gelen en ufak bir zarar beni incitiyor; ayırt etmeksizin…tüm benlerdeki ben, ben olarak…tüm benlerdeki ben, o olarak…
demem o ki, “kendimi seviyorum” türünden beylik laflar ve güzellemeler boştur. her halükarda bu işin sonu kötü biter. niçin? çünkü “ben cehennemdir”.
peki nasıl ereceğiz o hale? kuru lafla olmuyor bu işler malumunuz. “lâ havle ve lâ guvvete illâ billah” diyeceğiz bol bol. yani tüm görünenler perdesi altında aslında iş gören yalnızca o’dur diyeceğiz. tüm faaliyet gösteren canlılar gerçekte o’nun uzanan elleri gibidir diyeceğiz…tekrar ede ede bilinçaltına indireceğiz…bunu şuur/kalp gözü ile görür hale geldiğimizde cennetteyiz.
