Yakınımdaki bim’de 23-24 yaşlarında bir kasiyer eleman var, hep dikkatimi çekmiştir kendisi.
o kadar rahat, doğal ve müşteri ile pozitif ilişki kuruyor ki, hayret edersiniz. müşteriye karşı yüzü sirke satan, müşteri ile kavga eden kasiyerler de görmüşlüğüm çoktur.
bu elemanı bir kaç gün önce arkadaşı ile birlikte tavukların dolabı başında ellerini açmış dua ederken gördüm. neredeyse kahkaha atacaktım: “ne yapıyorsunuz, tavuklara dua mı ediyorsunuz?” dedim. onlar da gülerek işlerine geri döndüler. pek konuşmak istemediklerini görünce ben de üstelemedim.
ama benim için karanlık nokta aydınlanmıştı. bu rahat eleman müslüman biri idi. hangi ekole mensup olduğunu kestiremedim ama son derece ilginç bir ekole bağlı olduğu kesin gibi. dolaptaki tavuklara dua etmek gibi bir yaklaşıma daha önce hiç denk gelmemiştim doğrusu(rahıym esması ve mahlukata şefkat gibi bir mana olabilir belki).
bim’e gelen müşterilerin epeycesinin sorunlu olduğunu ve kasiyerlere eziyet ettiğini, dolayısıyla kasiyerlerin zaman içinde psikolojilerinin bozulduğunu söyleyeceksiniz belki. evet doğrudur. ancak benim o elemanda gözlemlediğim, yaptığı son derece pozitif yayınla, sorunlu müşterileri bile baştan etkisiz hale getirdiği idi.
demem o ki, eğer sen içinde bir takım problemleri çözebildiysen, alemin şerrinden mahfuz kalıyorsun. senin yaptığın pozitif yayın onları bastırıyor ve etkisiz hale getiriyor. bunun tam tersi de doğrudur. eğer içinde çözülmemiş problemlerin varsa, aynı problemleri yaşayan insanları mıknatıs gibi çekiyor, hatta yaptığın yayınla onların hastalığını depreştirdiğin ve azdırdığın için onların saldırısına uğruyorsun.
bütün sır insanın kendi içindeki yaraları tedavi edebilmesindedir. bize dertler dıştan gelmiyor, içimizdekiler dışa yansıyor sadece.
bir de bu olgunun toplumsal/kolektif bilinç versiyonunu düşünün. bir milletin refahı ve huzuru, son tahlilde topluluk bilincindeki problemleri aşmış olmasına bağlıdır. asıl ve esas budur. para, sermaye, endüstri, üretim vs. bunların hepsi asla göre ikincil seviyede kalıyor.
