Aslında ateistler bir hakikat görüyorlar ama yol-usûl bilmedikleri ve bilene dahi sorma gereği duymadıkları için o hakikatta derinleşemiyorlar. peki gördükleri hakikat nedir? bize toplum tarafından empoze edilen din ve tanrı algısının bâtıl olduğunu hissetmeleri ve bu deli gömleğini giymeyi reddetmeleridir. tabii bu söylediklerim taklitçi ateistler için geçerli değildir. onlar bahis dışıdır.
bakmayın siz toplumun Allah, peygamber, kuran falan demesine. her ne kadar bu etiketler çoğu insanın nazarını perdelese de, basiret sahipleri onların hallerini görür. onların din algısı daha çok psikolojik bir tatmin aracı ve kurulu düzenin meşruiyetini sağlayan dogmalardan ibarettir. mevlana, bunları boyacı küpüne düşmüş ve rengarenk boyanmış çakala benzetir.
din kılıfındaki bu dogmalar bütünü, dinin önündeki en büyük perdelerdendir. mutlaka aşılması gerekir. bütün bunlardan sonra yavaş yavaş Allah sezilmeye başlanır. “ben varım bir de Allah var” düşüncesinin yanlışlığı anlaşılır. sadece o ve onun tecellileri mevcut. gölge oyunu perdesinde bir çok karakter vardır ama hepsini oynatan ve seslendiren tekdir. ehad, ehad, ehad…
