Kibir ezikliğin maskesidir.
iç dünyasında yoğun yetersizlik ve eziklik hisleri taşıyanlar, telafi mekanizmasını çalıştırır ve çevrelerine tepeden bakmaya ve kibirle davranmaya başlarlar.
işin kötü yanı, düşük bilinç düzeyindekiler o türden davranışlara maruz kaldıkça, kısa sürede aynı tipolojiye dönüşürler. kibir ve eziklik diyalektiği bulaşıcı bir hastalık gibidir bu nedenle.
bir arkadaşım vardı. onun söz konusu döngüden çıkması için elimden geleni yapmıştım. ona “hiç kimse senden üstün değildir; sen de kimseden üstün değilsin. mesela ben herkesin hor gördüğü ve alay ettiği kimseleri dahi asla küçük görmem. onlar eşitim olarak görürüm. makam ve mevkice yüksek kişileri de asla kendimden üstün tutmam. onları da eşitim olarak görürüm” dedim ve yeri geldikçe hep ona gereken telkinleri vermeye devam ettim.
sonuçta bu arkadaşım o uğursuz diyalektikten kendini büyük ölçüde kurtardı. eziklik psikolojisinden de kibirden de epeyce sıyrıldı.
ancak daha sonra işyerinde bir şahsın ona tepeden baktığından ve kibirle davrandığından bahsedip, bundan çok rahatsız olduğunu söyledi. ben de ona dedim ki: “ilacımız işe yaramış. ilahi düzen senin gayretini ödüllendirmiş ve sendeki hastalığın tamamen kökünü kazımak için gereken şartları sağlamış. şimdi senden çevrenin övücü, yerici veya aşağılayıcı davranışlarından etkilenmez hale gelmeni istiyor. bunu başardığında artık işlem tamamdır”.
esasen insanların nasıl davrandıkları kendi sorunlarıdır. herkes ne yapıyorsa kendine yapıyor. o halde bize düşen, kem söz ve kem gözle muhatap olmamak ve geçip gitmektir.
kem söz ve kem davranış, sahibine aittir.
