Bir arkadaş şöyle bir mesaj atmış:
“gerçekten hislerime tercüman olmuşsunuz. hakikaten bu konuda bizim insanımızdan daha zavallısı yok.
bu kadar şımarık bir halk olamaz. ama tam da bahsettiğiniz nevrotik tiplerden dolayı ağzımızı açamıyoruz.
yaklaşık 10 yıldır hekimlik yapıyorum, bu kadar memnuniyetsiz bir insan grubu olamaz. her şeylerini yapıyorsun, her türlü tedaviyi veriyorsun, yine memnuniyet yok. inanın bugüne kadar ne kimseye ters davrandım, ne kimseye baştan savma yaklaştım. vicdanım rahat. hasta bakmak, nöbet tutmak, acil duruma müdahale etmek vs hiçbiri mızmız insanla uğraşmak kadar tüketmiyor beni.
azeri bir doktor arkadaş eğitim için kliniğimize geldi. hayret ettiğini söylüyor. azerbaycan’da insanların kimi zaman temel tedavi imkanlarını dahi bulamadığını, buradaysa her şeyin yapılmasına rağmen, kimsenin memnun olmadığını söylüyor.
birkaç defa yurt dışına çıkma imkanım oldu. fakir, gelişmemiş ülkelere de gittim, avrupa ülkesine de. sokakta yürürken bile fark ediyorsunuz. hiçbiri türkler kadar mutsuz değil.
dümdüz insan. aç, açıkta değil. kendisinin ve sevdiklerinin sağlığı yerinde. ama bakıyorsun, resmen saatli bomba”.
…
peki türk insanı niçin bu durumdadır?
el cevap:
türk insanının bu kadar şükürsüz ve memnuniyetsiz olmasının temel sebebi, ifrat seviyede yaşadığı iç çelişki ve çatışmadır.
batılı toplumlara göz atarsanız, toplumsal bilinç itibariyle ununu eleyip, eleklerini de asmış olduklarını görürsünüz. din ve mezhep savaşları çok eski dönemde yaşanıp bitmiş, sanayileşme süreci ise 19. yüzyılda tamamlanmıştır. sayısız kavga, çekişme, devrimleri atlattıktan sonra nihayet 20. yüzyıl onların zirveyi gördükleri bir zaman dilimi olmuştur. aynı zamanda en stabil toplum yapısına bu dönemde ulaşmışlardır.
21. yüzyılda ise artık yavaş yavaş zirveden aşağı iniş başlamıştır onlar için. vakti zamanında koca ragıp paşanın osmanlı hakkında padişaha söylediği sözün aynısını, biz de gönül rahatlığı ile batı ve abd için söyleyebiliriz artık. paşa şöyle demişti: “padişahım, osmanlı hâlâ bir aslandır, lakin dişleri dökülmüş ve pençeleri sökülmüş bir aslandır. uzaktan heybetli görünür ama savaşa girersek düşmanlarımız zaafımızı fark ederler”.
o aslan en sonunda hakkın rahmetine kavuştu; ama geride bir aslan yavrusu bıraktı. işte o minik aslan yavrusu sayısız badireyi atlatmayı ve gençlik çağına ulaşmayı başarmış durumdadır. ancak aşması, halletmesi ve çözmesi gereken daha pek çok çelişkisi ve problemi mevcuttur.
evet türkiye çağların en zorlu ve en büyük dönüşümlerinden biri olan sanayi devrimini başarmış ve giriş seviyesinden de olsa bir sanayi toplumuna dönüşmüş veya halen dönüşme sürecindedir. bir tarım toplumunun sanayi toplumuna dönüşmesi pek çok travmatik durumlar üretir. köylülerin önce lümpene, sonra modern kent insanına dönüşmesi uzun, yorucu, belalı ve çileli bir yolculuktur.
bir de bunun üstüne dinin sanayi toplumuna ve yeni sosyolojiye göre tekrar yorumlanması zorunluluğunu ve bu esnada yaşanacak çatışmaların büyüklüğünü göz önüne alır ve ilave ederseniz, kendinizi türk insanına ve dahi şahsınıza acırken bulabilirsiniz.
tabi bir de bizim meşhur “kafayı siyasetle bozmuş ağır nevrotiklerimiz” vardır. onlar da bu dehşetin üstüne tuz biber ekiyorlar. iç çatışmanın büyüklüğü güncel siyasi çekişmelere de yansıyor ister istemez. onlar da bu yüzden karşıtlarına karşı çok şiddetli, yıkıcı ve acımasızlar. aleyhlerinde gördükleri veya sandıkları herkese ve her şeye anında kutsal bir saldırı ve linç kampanyası başlatıyorlar. bunlardan korktuğu için pek çok kimse sesini bile çıkartamıyor.
sonuç: memnuniyetsizlik ve şükürsüzlük bir duygu durum bozukluğudur. iktidar veya muhalefet yanlısı olmakla ilgili değildir.
