İnsan aklı bu kainatı ihata edemez ama bu, nasipsiz kalacağı anlamına da gelmiyor. hatta onun vazifesi her geçen gün ilmini, marifetini artırmaktır. ancak ne kadar artırırsa artırsın sonuçta sonsuza nispetle herhangi bir sayı değerinin hükmü olmaz. sonsuz bölü herhangi bir sayı, her zaman sıfır sonucunu verir.
peşinden koştukça ufuk ilerde…
eğer insan, bilime tapan malum çevreler gibi, aklı mutlaklaştırırsa haddini aşmış ve ifrata sapmış olur.
biz zaten idrak edemeyiz deyip işten el çekerse de, donup kalır. bu da tefrit kutbudur.
istikamet yani orta yol ise, elinden gelenin azamisini yapıp, bunun Allah’ın ilmine nispetle denizden bir katre bile olmadığını görmek, aczini, fakrini, kusurunu bilmektir. kulluğun aslı da budur.
büyükler, “anlamak, anlayamayacağını anlamaktır”, “marifet, marifetten yana aczdir” buyurmuşlardır.
