Üniversite yıllarımda bu zat hakkında yazılmış bir kitap elime geçmişti. kitapta onun çimlerde otururken çekilmiş bir fotosu da vardı. o fotoğrafa baktıkça içimde derin bir özlem ve hasret duygusu uyandı. bu duygu beni öylesine sarstı ki, odanın duvarları üzerime yıkılır gibi oldu. kendimi dışarıya zor attım. betim benzim atmış halde sokaklarda amaçsızca yürüdüm uzun süre.
feyzi efendi beni niçin böylesine çarpmıştı anlayamamıştım. sonradan öğrendim ki, bir dönem Abdülhakim Arvasi hazretlerinin rahle-i tedrisinde bulunmuş. sanırım oradan hasıl olan nispet beni etkiledi.
buyurun siz de bu zatın hayatını öğrenin ki, kalbinize bereketi gelsin. ebediyen tükenmeyecek bir feyz ve bereket.
