Mesele asla para değildir, insandaki dünya algısı ve şuur seviyesidir önemli olan. insan böylesine bir köleliği kendi elleriyle üretmiştir. maddeye bağımlı ve saplanmış bir düşünce ve sığ bir kafa yapısı buna neden olmuştur. insan kendi hapishanesinin duvarlarını yanlış fikir tuğlaları ile kendi örmüştür. düstur şudur “zarara kendi rızası ile girene acınmaz”
islamın bize teklifleri olan kader, tevhid ve tevekkül durduk yere insana sunulmamıştır. bu ölçüler bizi madde bataklığından kurtaracak yegane kılavuzlardır. ama batı düşüncesinin kurbanları olan günümüz insanları bu ölçüleri olduğu gibi anlamaktan çok uzaktır. ya toptan reddederler ya da tevil edip çarptırırlar.
etrafta bazen bu kavramlardan bahsedildiğinde durumu rahatlıkla gözleyebilirsiniz. çoğu kimse inkar eder hatta alaya alır ve bir sürü akıl keşmekeşlerine düşerler. inkara cüret edemeyenler ise tevil edip kuru akla uygun hale getirmeye çalışırlar.
kaderin kırmızı çizgilerini aşmak mümkün değildir. mesela napolyon general seçerken becerikli mi diye sormazmış, şanslı mı diye sorarmış. büyük aksiyon adamları kader sırrını sezerler. kadere inanan rahat eder. kader kendine inananı hedefe taşır inanmayanı sürükler. ama tabii çoğunluk için bunlar manasız sözlerdir zira kuru akıl bir türlü bu işe akıl erdiremez mütemadiyen tezatlar üretir durur.
tevekkül, insanın sırtından dünyanın bütün yükünü alır ve kendi sırtlanır. böyle bir insan hayat yolunu keyif içinde yorulmadan kat eder. aklını ve kalbini daha yüksek meselelere yorar.
asıl büyük derdimiz şu alemin ve hayatın doğru bir yorumuna ulaşabilmek ve onu malumat şeklinde değil hal olarak yaşar duruma gelmektir kanaatimce. hedefimiz temiz bir akıl ve kalptir. arınmış ve temizlenmiş bir akıl ki remz/sembol şahsiyeti Hz. Ali’dir ve arınmış bir kalp ki temsilcisi Hz. Ebubekir’dir…
