İnsan da diğer canlı türleri gibi tamamen kendinin ve türünün devamı çerçevesinde hareket eden bir mahluktur. kadim zamanlardan beridir hayvanlara karşı takındığımız tavır hep bu minvalde şekillenmiştir.
neden bazı hayvanları yemek için, bazılarını ise sevmek(!) için besleriz?
yemek için besleyeceğimiz türde hayvanlar sınırlıdır. mesela et için aslan besleyemeyiz. çünkü hem güvenlik açısından uygun olmaz, hem de verimlilik söz konusu olmaz. aslan kendisi de etle beslenen bir hayvan zaten.
böcek türü hayvanat da verimlilik, kontrol ve sair sebepler yüzünden uygun değil.
demek ki, bize gıda olacak hayvanlar otçul olmalı ve güvenlik problemi çıkartmamalıdır. bu açıdan sığır, koyun vs. hayvanlar çok uygun.
fare türü kemirgenler ise insan türü için doğrudan tehdit teşkil ederler. korkunç üreme hızları ve insan gıda kaynaklarını yağmalama ihtimalleri insanoğlunu tedbir almaya itmiştir. mesela kedi beslemek bunlardan birisi. kedi avladığı farelerle hem kendi rızkını çıkartır, hem de insana büyük iyilik yapmış olur. böylelikle insan tarafından olumlu, sevimli görülen bir canlı pâyesine kavuşur.
köpek beslemek de, sürü yönetiminde ve güvenliğinde sayısız faydalar sağlar. üstelik insan için ciddi bir külfete yol açmaz. kesilen hayvanın insan tüketimine uygun olmayan kısımlarını ve yemek artıklarını vermek yeterlidir.
hasılı, insanoğlu kendinin ve türünün devamına yardımcı olan mahlukatı sevmekte, tehdit oluşturan canlılardan ise korkmakta, nefret etmekte ve tiksinmektedir. insan türünün binlerce yıllık bu tecrübesi hepimizin bilinçaltında kodlanmıştır ve varsayılan ayar olarak gelirler.
