Sosyalizm türkiye’de yaşamak için islamî bir veçheye bürünmek zorundadır. mülkiyet konusunda saint-simon gibi düşünüyorum. mülkiyet daima tahdit edilmelidir(sınırlanmalıdır). topluma faydalı olduğu sürece yararlıdır. yani herkes kendi zevki için tüketim yapamaz. mülkiyet toplumundur. onda, bizden önce gelenlerin de, bizden sonra geleceklerin de hakkı vardır. islamiyet de sosyalizm gibi düşüncede bir devrimdir.
“o’nsuz bir sosyalizm hatta o’nsuz bir batı düşüncesi tasavvur edilemez” diye andığı anarşizmin babası sayılan pierre joseph proudhon için “bir facianın hikâyesi” kitabında da şöyle yazar:
“proudhon çağımızın en büyük düşünce adamlarından biri. ülkemizde sol, bu dürüst ve samimi insana kulaktan düşmandır. kiliseleşen sosyalizmin hür tefekküre tahammülü yoktur.
ülkemizde sağ, önyargıların kalın duvarları arkasında hep aynı teraneleri tekrarlar. oysa proudhon aydınlığa koşan her insan için değerli bir kılavuzdur. proudhon’un temsil ettiği anarşizm, batının bütün doktrinleri içinde islamiyet’e en yakın olan felsefedir. islamiyet de bir nomokrasi(kanun hâkimiyeti) dir, anarşizm de. yalnız, anarşizm için nomos(kanun) mâşeri(kollektif) akıldır; islamiyet için vahiy yani ilâhi şeriat.
proudhon, emekten doğmayan her kazancı mahkum eder. faiz bir sömürü aracıdır, üstada göre. gerçek sosyalizmi, gerçek demokrasiyi bütün buutları ile tanımak isteyenler kilisenin afarozuna uğramış bu yavuz ve samimi yol göstericiyi tanımak zorundadır.”
(cemil meriç)
