Tekfir benim hiç yapmadığım bir şey.
tekfir, düpedüz siyasi ve ideolojik bir kavram. birini küfür ile itham edince artık ona savaş açabilirsiniz. zira klasik islam hukukunda “lâ ilahe illallah” diyenin canı ve malı emniyettedir ve dokunulmazdır. tekfir işte bu dokunulmazlığı kaldırmaktadır. niyet belli…
dini evrensel düzenin kuralları olarak ele alıyorum ben. “oku” emri, düzeni okumak, sistemi okumak…batının bilimi dahi bu düzenin kurallarından cüzi bir kısmını keşfetmeyi başarmış durumda. ancak parçadan bütüne gitmek sonsuz bir yolculuk gerektirdiği ve asla o yolun sonu getirilemediği için, o yöntem bizi hakikatin kucağına atamamaktadır.
onun yerine tümdengelim metodu ile tek seferde evreni kavramayı öngörebiliriz. her ne kadar ilk başta böyle bir şey imkansız gibi gözükse de, insanda böyle bir kabiliyet mevcuttur. işte peygamberler bu kabiliyete sahip olan insanlardır. onlara tâbî olan üstad kabul eden kimseler de aynı yolda ilerleyip hakikate ulaşabilmektedirler. ulaşılan hakikat bütün ve somdur. ancak çözünürlüğü kişinin istidadına göre değişken olmaktadır.
bu anlamda kâfir hakikati örten demektir. en büyük kâfir ise nefsimizdir; yani karanlık ve antitez yönümüzdür.
illa tekfir edeceksek, nefsimizi/egomuzu tekfir edelim.
