Aşılması gerekendir…denizlere ulaşabilmek için…
ah yolculuk yolculuk
ne kadar baygın soluk
o gün bizde betbeniz
ve ne titrek kalbimiz.
ve eşyamız ne küskün.
yola çıktığımız gün
bir sıraya dizilmiş
gözyaşlarını silmiş,
bakarlar sinsi sinsi
niçin o anda hepsi
bir kuş gibi hafifler
arkandan geleyim der
niçin o güne kadar
dilsiz duran ne kadar
eşya varsa dirilir
yolumuza serpilir
ufak böcükler gibi
gezer onların kalbi
üstünde döşemenin
gizli bir didişmenin
saati çalar o an
birden bakar ki insan
her şey karmakarışık.
ayırmak olmaz artık
bir kalbi bir taraktan
ve kalb ağlayaraktan
çekilir geri geri
terkeder bu mahşeri.
bu mahşerin içinden
o gün ben de geçtim ben,
nem varsa evim, anam,
çocukluğum, hatıram,
ve ne sevdalar serde
bıraktım gerilerde
kaçar gibi yangından.
rüzgarların ardından
baktım da süzgün süzgün
kurşun yükünü gönlün
tüy gibi hafiflettim.
denize hicret ettim.
(nfk)
