Sonsuz, sınırsız bir denizin suyunu elbette istiab edemezsin. lakin gereğini yerine getirirsen elbette nasipsiz de kalmazsın. ondan ancak kabın kadar istifade edebilirsin. o kap senin kalbindir, şuurundur. insan şuuruna bir had, limit koyulmadığı için de, kendini geliştirmeye devam ettiğin müddetçe istifaden artacaktır.
zaten peygambere(zımnen de bizlere) bu minvalde, “rabbi zidni ilmen-rabbim ilmimi artır” şeklinde dua etmesi emredilmiştir.
evet hiçbir zaman o’na ulaşamayacağız lakin bu tamamen hissesiz kalacağımız anlamına gelmiyor.
bir misalle açıklamaya çalışayım. bilindiği gibi Allah’ın zatı ve yedi sıfatı hariçte gerçek bir mevcut olarak vardırlar.
güneşin canlı ve şuurlu bir varlık olduğunu, ışığının yedi renginin de onun sıfatları olduğunu farz edelim. o devâsâ güneş minicik bir su damlasına yansıdığı zaman, onun kalbine kendisinin bir suretini bırakır. işte o suda teşekkül eden minik güneşçik dahi aslının gölgesi halinde bir şuur, canlılık ve yedi sıfatın sahibidir.
eğer o su damlası belli bir arınma işleminden geçirilirse, aslında kendinin tamamen güneşin minik bir aksi olduğunu farkedecektir. sarhoşluk haline düşerse de, “ben güneşim” iddiasında dahi bulunabilecektir.(tabii şathiyat denilen bu sözleri siz ciddiye almayın)
işte artık vahiyle(veya ilhamla) karşı karşıyayız. çünkü asıldaki bilgi olduğu gibi su damlasında, ölçek farkıyla ve su damlasının yansıtma kabiliyetince açığa çıkacaktır.
peygamber işaret parmağını dudaklarına değdirerek ‘yaz, buradan haktan başka bir söz çıkmaz’ buyurmuştur.
ve bütün bunlara rağmen,
“Allah alemlerden ganidir”(ali imran 97)
