İlk muhabbet kuşum kendiliğinden gelip balkonuma konmuştu; artık nereden, kimin evinden kaçtıysa bilmiyorum…tabii tespit etme imkanım olmadığı için mecburen ben sahiplendim onu. gidip bir tane kafes ve yem aldım…ismini de “muhip” koymuştum. muhip; muhabbet sahibi, seven demek. ayrıca devrinin büyük evliyasından olan Abdülhakim Arvasi hazretlerinin çok yakınlarından birinin adı. ona gönderme de içeriyordu bu isim.
epeyce muhabbetimiz oldu muhip ile; ancak bir gün geldiği gibi gitti. açık unutulmuş pencereden sırra kadem bastı… kimbilir nereye? kendi gitti ama hatırası kaldı gönlümde.
kainatta tesadüfe yer yoktur. hiçbir iş, hiçbir oluş gelişigüzel cereyan etmez. hepsi kendi içinde tutarlı bir nedenselliğe bağlıdır. o muhabbet kuşu da yaşadığım bir mananın dış alemdeki görünümü idi. o mana sönünce veya o manadan başka bir menzile transfer olunca; o mananın zahirdeki karşılığı da elbet kayboldu.
tüm muhiplere selam.
