Oruç, ruhu bedenden sıyırmak için kullanılan bir araçtır. tasavvufta biz buna tabiat mücadelesi diyoruz.
insan orucun hakkını verebilirse, kendini bir beden varlık olarak değil de, bir bedenle alaka kurmuş bilinç varlık olarak hissetmeye başlayacaktır. bilincini, bedene yapışık ve endeksli olmaktan kurtarabilecektir. zaten o beden, eninde sonunda terk edilmesi kaçınılmaz geçici bir avatardır.
orucun kemal noktası kurban kesmektir yani hayvani tabiatın öldürülmesi, bedenin ruh önünde hükmünü yitirip, ölü gibi olması durumudur.
orucun nefse/şişmiş ego’ya da direkt etkisi vardır. zira nefs/ego hiçbir kayıt ve sınırlama altına girmek istemez. hep serbest olmak ister. nefsi en çok yıpratan, ezen, onu belli sınırlar içine hapsetmektir.
ancak şunu önemle belirteyim ki, günümüzde tutulan oruçların bu türden bir sonuç vermesi pek olası değildir. kuş sütünün eksik olduğu mükellef sofralarda bahsedilen sonuçların elde edilmesi mümkün olmaz. bu türden yaklaşımlar kültürel bir müslümanlığa delalet eder kanaatimce. gerçek bir oruç uygulaması için, çok daha sınırlı bir gıda alımı yoluna gidilmelidir.
eski devirdeki tasavvuf ehlinden oruçlarını 3-5 günde bir, hatta 7 günde bir açanlar, dahi olmuştur. o şekilde nefslerini ezmeye ve velayet mertebesine çıkmaya muvaffak olmuşlardır. tabii günümüz insanının bu kadar sert bir yöntemi benimsemesi düşünülemez ama en azından çok daha ölçülü ve mütevazi olabilirler.
