Sebebi düşük benliğimizdir, ego’dur. yani belli bir çevre ve beden kaydına girip cüzi, kısmi hale gelmiş parça şuurumuzdur. aslında anlaması çok kolay. mesela,
bir kişi;
“Allah’ım erdoğan ölsün” diye dua ediyor,
diğeri;
“Allah’ım erdoğan’a uzun ömürler ver” diyor.
birbiri ile çelişik dualar.
dünyada milyarlarca insanın kendi ego kaynaklı, kısmi bakış açılarından kaynaklanan ve birbiri ile çelişik dualarının kabul olduğunu düşünün.
felaket olurdu, değil mi?
insanlığın soyu kısa zamanda tükenirdi.
tasavvuf ehli bu probleme cevap olarak şu kutsi hadisi söylerler;
“beni zikrettiği için benden ihtiyacını istemeye vakit bulamayan bir kuluma, benden ihtiyacını isteyenden daha fazla veririm”
not: bu meseleleri anlamak için biraz şiir idrakı lazım. düz mantıkla anlaşılamaz bu işler. dua, insanın kalbindeki niyet, dilindeki söz ve tüm eylemleridir. o zamana kadar başına gelen her şey bu üç unsurun toplamının hasılasıdır. yani insan, menfi niyet, söz ve davranışları ile kendine beddua etmiş olur.
