Bir insanın Allah’ın huzuruna çıkabilmesi için seyr-i süluk dediğimiz çok uzun bir yolu katetmesi gerekir.
mesela harbokulundan mezun olan bir teğmenin genelkurmay başkanı ile görüşebilmesi için, uzun yıllar boyunca tsk’da hizmet verip rütbeler alması ve general olmayı başarması gerekir. ancak bu durumda genelkurmay başkanının huzuruna çıkabilir.
bir derviş de aynı şekilde maneviyatta terakki edip rütbeler almadıkça ilahi huzura çıkamaz.
ancak bu durumun bir istisnası vardır ki, o da farz namazlardır; çünkü farz namazlarda ilahi huzura davet vardır; yani genelkurmay başkanı teğmeni görüşme için huzuruna çağırır. bu durumda yıllar sürecek uzun bir seyr-i süluk’a ihtiyaç kalmadan mülakat gerçekleşir.
farz namazını kılmayan kimseler en yüksek mertebeden gelen daveti reddetmişlerdir. ancak şöyle düşünmek de mümkündür: allah onları huzuruna kabul etmemiştir; huzuruna layık görmemiştir.
evet, farz namazları kılarken kimin huzuruna çıktığımızın farkında olmalıyız.
not: bir kimse günde beş defa huzura çıkmaya güç yetiremese bile, en azından bir kere çıkmayı başarabilir. o bile büyük ganimet sayılır.
